زبان حال یه مسجد

امام زاده رو با زوارش میشناسن

چندین سال پیش تکه زمینی بودم در انتهای کوچه ای نسبتا باریک

و محلی از اعراب نداشتم در میان آن همه مغازه و دکون و خونه هایی که اغلب ، علما تدریس می کردند علوم دینی را

همیشه از خدا می خواستم به نحوی مفید باشم و از شماتت در و دیوار خونه ها و مغازه های مجاور خلاصی پیدا کنم

آخه تو کوچه ما همه صاحب عنوان بودند و فقط من بیکار و بی عار گوشه ای افتاده و بی مصرف مانده بودم

شاید چون صاحبم قم نبود و تهران زندگی می کرد به این وضع اسفناک دچار شده بودم

حق داشت بنده خدا ، آخه کی اون همه زمین مرغوب رو تو تهران رها می کرد و می اومد سراغ من ؟؟

شانس بد من بود که صاحبم یه خانم باشه ، چون اگه مرد بود زودتر یه سرو سامانی بهم می داد و خلاصم می کرد

واقعا خیلی دردناکه یه گوشه ای بی مصرف رهات کنند و سالی یه بار هم سراغی ازت نگیرن

تنها دلخوشیم این بود که مقابل بارگاه ملکوتی حضرت معصومه بودم و این تنها افتخارم بود اما خب ، همه همسایه ها هم مفتخر به قرابت با این حرم بودند اما نه مثل من الاف

تا این که یه روز اون خانم اومد سراغ من – خدا بیامرز صاحبم رو میگم ، نور به قبرش بباره – و می خواست یه سر و سامانی بهم بده

یادم میاد وقتی خونه ها و مغازه های مجاور فهمیدن که صاحبم می خواد یه مسجد وقفی بسازه تو دل من ، کلی برام خندیدند

یکی می گفت : بابا آخه تو 500 متری حرم کی میاد تو این مسجد نماز بخونه ، اون هم تو یه مسجد نقلی ته کوچه ؟؟

یکی دیگه می گفت : خدا شانس بده ، می بینی تو رو خدا ، یه زمین بی صاحب حالا می خواد مسجد بشه واسه ما 

هر کی یه متلکی بارم می کرد و راستش خودم هم ناراحت بودم از آخر و عاقبتم

نه اینکه از مسجد شدن بدم بیاد ، نه ، برعکس . اما همیشه از خدا خواسته بودم مفید بشم برا خلق الله ، اما به قول اون همسایه پشتی که می گفت : آخه تو جوار حرم بانوی کرامت ، کی حرمش رو ول می کنه و میاد تو این مسجد نقلی ته کوچه

داشتم منفجر می شدم از شماتت دوست و دشمن ، بغض بد جوری داشت خفم می کرد

هیچ وقت اون شب رو فراموش نمی کنم که خواب حرم رو دیدم . خواب دیدم از ارتفاع بلندی به شهر قم نگاه می کنم ، همه جا تاریک بود و ظلمات اما حرم مطهر نورانیت خاصی داشت و می درخشید . بیشتر که دقت کردم دیدم مکان های دیگری هم هستند که کم و بیش نورانی به نظر می رسند ... مسجد امام حسن عسکری نزدیک حرم ، کمی دورتر  مسجد امام حسن مجتبی  و ... اما متوجه شدم که زمین حرم عنایت ویژه ای برام قایل میشه و من هم کم کم دارم درخشش ویژه ای پیدا می کنم

بگذریم خیلی طولانی شد سرگذشت من اما همون شب خواب دیدم که مرحوم آقای بهجت تشریف میارن و تو مسجد وقفی فاطمیه امام جماعت میشن  و دیدم که خیلی از عرفای گمنام ترجیح میدن تو مسجد من نماز بخونن و بعد مشرف بشن حرم

و دیدم که همه خونه ها و دکون های محل ارادت ویژهای به من پیدا کردند و خیلی چیزها هم دیدم که اجازه ندارم بگم

یه روز – سه  چهار سالی قبل از فوت آقای بهجت -  یکی از عرفا که نمیتونم اسمشون رو بگم ، میگفت : مسجد اعظم به ستون و مناره و بزرگی مسجد نیست بلکه مسجد اعظم بودن به امامش است و می گفت : وقتی آقای بهجت فوت میکنند در همان سال و همان ایام یه جنگ و اختلاف داخلی بزرگی تو ایران حادث میشه که تبعاتی هم خواهد داشت